پر كاهم پيش تو اى تند باد خود ندانم در كجا خواهم فتاد پيش چوگانهاى حكم كن فكان مىدويم اندر مكان و لا مكان گر هلالم گر بلالم مىدوم مقتدى بر آفتابت ميشوم مولوى پس با نظر به محتواى شعار احدى الحسنيين ، كار و كوشش با هدفگيرى معقول دو نتيجه دارد كه وصول به يكى از آن دو نتيجه ، قطعى است و هيچ استثنائى ندارد و آن عبارتست از تحقق هويت اختصاصى « حيات معقول » كه مورد خواست الهى است . هويت اختصاصى « حيات معقول » كار و كوشش است با هدفگيرى مثبت . ضرورت كار براى كسى كه از « حيات معقول » برخوردار است ، نه شب مىشناسد نه روز ، بلكه احساس توانائى همان و حركت و تلاش همان . فجر تا سينهء آفاق شكافت چشم بيدار على خفته نيافت شهريار اين نتيجه در حقيقت در خود كار نهفته است كه عبارتست از باز شدن بعد حركت آدمى و گسترش آن در سطوح كارگاه هستى كه مشغول نواختن آهنگ كلى عالم وجود است . نتيجهء دوم - معلولهاى مناسب كار است ، مانند محصولى كه از فعاليت كشاورزى بدست مىآيد ، دانشى كه از تحمل زحمات فراگيرى علم حاصل مىگردد . نتايجى كه مورد انتظار فعاليتهاى قانونى بشرى است اين نوع دوم است . يعنى همهء افراد بشرى آنچه را كه از كار و كوشش خود انتظار دارند ، اين قسم نتايجند كه از كار توليد ميشوند و احتياجات مادى يا معنوى آنانرا مرتفع مىسازند . اين انتظار كاملا منطقى و قانونى است ، ولى ما مىدانيم كه چه فراوان است كار و كوششهائى كه به نتيجهء مورد انتظار نمىرسند . در اين صورت شعار احدى الحسنيين از شما مىپرسد : اين كار و كوشش را با كدامين هدفگيرى انجام داده‌ايد اگر پاسخ شما اين باشد كه من براى وصول به